|
ROCZNIK 2007
Niniejszym numerem rozpoczynamy nowy - trzynasty już rok wydawniczy.
W ubiegłym roku uwagę skupialiśmy na Starym Testamencie rozważając
i przybliżając postaci Patriarchów: Abrahama, Izaaka i Jakuba.
Obecnie przenosimy się o kilka wieków, aby zatrzymać się nad dziełami
czterech ewangelistów. Autor natchniony, chociaż w większości
każdy z nich przywołuje te same fakty z życia Jezusa, zawarł w
napisanej przez siebie Ewangelii różne przesłania teologiczne.
Zapoznanie się z poszczególnymi dziełami pozwoli odczytać oraz
zrozumieć mądrość i głębię każdej z nich, a co za tym idzie, docenić
znaczenie decyzji Kościoła, który ubogacił Kanon Ksiąg natchnionych
czterema Ewangeliami.
Ziemia Święta 1(49)2007
Pierwszą w kolejności Kanonu Kościoła jest Ewangelia według św.
Mateusza. Jak wiemy autor tej Ewangelii był również jednym z dwunastu
Apostołów. Przed spotkaniem z Jezusem jego życie, w kontekście
Prawa, nie należało do ciekawych. W oczach jemu współczesnych
Żydów, jako poborca cła, kolaborował z rzymskim okupantem. Znajdował
się na czarnej liście celników, których utożsamiano z największymi
grzesznikami. Jezus, który nieco wcześniej powołał pierwszych
Uczniów, na stałe zamieszkał w Kafarnaum. Obecność w tym mieście
Nauczyciela z Nazaretu stała się zbawienna dla Lewiego. Opuścił
komorę celną, by podążać za Jezusem, gdy On zaprosił go, by poszedł
za nim.
Bieżący numer zawiera także bogaty opis z krótkiej pielgrzymki
ks. kard. Stanisława Dziwisza, który przybył do Ziemi Świętej,
aby poświęcić dwie pamiątki związane z papieżem Janem Pawłem II.
W tej podniosłej uroczystości wzięło udział ponad 800 pielgrzymów
z Polski, z których blisko 500 przybyło do sanktuarium Prymatu
św. Piotra w Tabghdze w grupach zorganizowanych przez Komisariat
Ziemi Świętej w Krakowie.
Ziemia Święta 2(50) 2007
Niniejszy kwartalnik w całości jest poświęcony Ewangelii napisanej
przez św. Marka. W Kanonie biblijnym tę Ewangelię umieszczono
jako drugą, lecz to właśnie ewangelista Marek był twórcą formy
literackiej Ewangelii. Odczytywanie jego relacji na tle krajobrazów
Ziemi Świętej jest jedynym w swoim rodzaju przeżyciem dla uważnego
lektora. Zwięzłość i lakoniczność wielu opisów z jednoczesnym
zatrzymaniem się nad niekiedy rozwiniętym opowiadaniem jakiegoś
epizodu, współgra z rytmem pielgrzymki: tej parodniowej do Ziemi
Świętej, jak i tej utożsamianej z biegiem życia. Czas wędrowania
jest ograniczony, trzeba go więc wykorzystać jak najintensywniej,
ale także potrzeba refleksji, by rozsmakować się w przeżyciach
i je sobie przyswoić. Porównujemy prawdę Ewangelii z realiami
ziemi Odkupienia, z jej historią i ludźmi, aby dzięki temu lepiej
zrozumieć sens zdarzeń opisanych przez św. Marka.
Ziemia Święta 3(51)2007
Św. Łukasz - autor trzeciej Ewangelii i Dziejów Apostolskich
- w odróżnieniu od pozostałych ewangelistów, był poganinem, a
nie Żydem. Z zawodu lekarzem, człowiekiem wykształconym i bardzo
dobrze obeznanym z ówczesną literaturą.
Około roku 50 spotkał św. Pawła, do którego przyłączył się jako
uczeń i towarzysz jego apostolskich podróży. Będąc blisko Apostoła
Narodów, lepiej poznał osobę Jezusa oraz Jego naukę i działalność,
a także sytuację młodego Kościoła. Później, osobiste doświadczenia
przeleje na papier - ten tekst będzie treścią Ewangelii i Dziejów
Apostolskich.
Trzeci Ewangelista, ubogacił swoje dzieło relacjami, które dwaj
poprzedni pominęli. Jako jedyny pisze o Zwiastowaniu Maryi, Nawiedzeniu
św. Elżbiety, narodzeniu Jana Chrzciciela oraz opisuje dzieciństwo
Jezusa. Ponadto tylko św. Łukasz relacjonuje pierwsze wystąpienie
Jezusa w synagodze w Nazarecie i wskrzeszenie młodzieńca z Naim.
On także przekazał przepiękne przypowieści o synu marnotrawnym
i miłosiernym samarytaninie. Łukasz zaświadcza o nawróceniu się
celnika Zacheusza.
Ziemia Święta 4(52) 2007
Ten numer kwartalnika przybliża osobę i dzieło św. Jana, który
urodził się w Betsaidzie nad Jeziorem Galilejskim. Był bratem
św. Jakuba zwanego "starszym". Podobnie jak jego brat
i ojciec trudnił się rybołówstwem. Był jednym z najbliższych uczniów
Nauczyciela z Nazaretu i naocznym świadkiem wskrzeszenia córki
Jaira, przemienienia na Górze Tabor i konania w Ogrójcu; jako
jedyny z grona dwunastu stał pod krzyżem, z którego Jezus powierzył
mu misję opiekowania się Jego Matką; pierwszym mężczyzną, który
znalazł się przy pustym grobie Jezusa, a po Jego zmartwychwstaniu
przybywa razem ze św. Piotrem do grobu, gdzie ujrzał i uwierzył
(J 20,8), że Chrystus rzeczywiście żyje. Na kartach czwartej Ewangelii
jest często nazywany uczniem umiłowanym lub tym, którego Jezus
miłował. Po Wniebowstąpieniu Chrystusa był z Piotrem podczas cudownego
uzdrowienia paralityka przy Złotej Bramie. Przebywał przez wiele
lat w Jerozolimie, potem najprawdopodobniej w Samarii, następnie
w Efezie. Wielki jest wkład Czwartego Ewangelisty do kanonu Nowego
Testamentu, gdyż oprócz Ewangelii pozostawił trzy listy i Apokalipsę.
|
